Panellid Jaime Karremann aan het woord - Selfpublishing Event 2019

Jaime Karremann is een van de panelleden tijdens het Selfpublishing Event.
Wij vroegen Jaime alvast hoe hij zo’n succesvolle selfpublisher is geworden.

Voor mij stond één ding vast: ik ga nooit zelf uitgeven. Ik had er wel het een en ander over gelezen natuurlijk. In een van de artikelen zei de, vrij succesvolle selfpublisher, dat hij maanden tussen de boeken en enveloppen had geleefd. Dat nooit.

Liever de service van een
uitgever. Een team van experts dat samen met mij het boek tot een ultieme
uitgave weet te brengen. Support van het schrijven tot aan de marketing van de
zoveelste druk. Geen stress behalve die van het schrijven zelf en natuurlijk
het vleiende idee dat een uitgever heilig in je werk gelooft.

“Ik ga hier m’n handtekening niet onder zetten,” zei ik tot mijn eigen verrassing tegen mijn
vader op Eerste Kerstdag, 2016. Hij had me gecomplimenteerd met het aanbod dat
ik van een uitgever had gekregen. Niet zomaar een uitgever, maar een heel
serieuze en gerespecteerde binnen het genre. Ik verraste weliswaar mijzelf,
mijn vader en de rest van onze familie die toen aan tafel zat, toch heb ik geen
moment getwijfeld of spijt gehad.

Een half jaar later, zaterdagavond 17 juni 2017, iets over acht uur ‘s avonds. Het was vier dagen voor mijn eerste boek, In het diepste geheim, gepubliceerd werd. Ik rolde van mijn bank van het lachen nadat Jeroen Overbeek de publicatie in het NOS Journaal mijn boek had aangekondigd. Ik heb verder niets van het item meegekregen.

In het diepste geheim

Sinds 2011 ben ik fulltime marinejournalist. In de jaren ervoor werkte ik bij de marine als militair, deed ik een studie communicatie en werkte ik bij de marine als communicatiedeskundige. Als marinejournalist schrijf ik voor mijn eigen website
Marineschepen.nl en verschijn ik zo nu en dan in de media (Nieuwsuur, BNR,
Radio 1, Reformatorisch Dagblad) om mijn visie op actuele marinegebeurtenissen
te geven.

Nadat ik voor een reportage had meegevaren met een Nederlandse onderzeeboot, kwam ik op het idee om een boek over dit onderwerp te schrijven. Begin 2015 werd dat idee concreet: een boek over geheime Nederlandse onderzeebootoperaties tijdens de Koude Oorlog. Dit werd het eerste boek over deze operaties, die tot op de dag van vandaag officieel geheim zijn.

Ik wilde niet alleen een boek dat professioneel was (vandaar dat ik niet zelf wilde uitgeven), het boek moest ook een commercieel succes kon worden. De onderwerpkeuze was de eerste en misschien wel belangrijkste stap op gebied van uitgeven, en was in belangrijke
mate bepalend voor het latere succes.

Slushpile

In het najaar van 2016 had ik 50.000 pagina’s aan scheepsjournalen van die onderzeeboten, pagina voor pagina, gedigitaliseerd, had ik tientallen voormalig onderzeebootmannen
geïnterviewd en een globaal beeld van de hoofdstukindeling. Ook had ik een database gebouwd aan de hand van de informatie uit de archieven en de interviews, plus ik had de eerste hoofdstukken geschreven.

Het was tijd om op zoek te gaan naar een uitgever, voor ik echt zou gaan schrijven. Daar kwam de eerste tegenvaller. Voor het eerst hoorde ik over de slushpile, de stapels manuscripten op de bureaus van uitgevers. Ik zag grote aantallen manuscripten voor me die met bloed, zweet en tranen tot stand waren gekomen, maar die zonder enige moeite van het bureau werden geveegd door een redacteur. Waarna de redacteur het Amsterdamse grachtenpand uitstapte om naar een café om de hoek te gaan om daar door een andere ingewijde getipt te worden over het nieuwste nog onontdekte schrijftalent. Want iedereen leek het te zeggen: stuur je manuscript niet in, je wacht drie maanden en dan krijg je een standaard afwijzing. Alleen als je wordt voorgesteld maak je kans.

Via het netwerk

Gelukkig zijn er dan literaire agenten! Zijn zij overtuigd, dan moet het via hen wel lukken. Ik zag weer kansen. Ter voorbereiding kocht ik het boek van Paul Sebes, een bekende
agent. Dat boek kon ik niet uitlezen. Hij leek neer te kijken op iedereen die op het kansloze idee kwam om een boek te schrijven. Ik werd misselijk van de arrogantie.

Ik begon me af te vragen of mijn boek er wel zou komen. Op dat moment las ik dat er een boek gepubliceerd zou worden van iemand binnen mijn netwerk, over het Korps Mariniers. De uitgever ontmoette ik tijdens de receptie van de boekpresentatie. De uitgever hield
het kort: onderzeeboten? Daar zijn maar weinig mensen in geïnteresseerd. Ik mocht mijn eerste hoofdstukken trouwens wel toesturen, maar dat was voor de vorm. Mijn idee, mijn boek werd zonder pardon afgewezen. Dat voelde gek genoeg wel goed, ondanks de vreselijke verhalen van andere auteurs. Eén afwijzing is namelijk mooi als je boek een succes wordt.

Een aanbod

Vrij snel kwam ik, opnieuw via een boekpresentatie, in contact met een andere uitgever. Die was onmiddellijk geïnteresseerd en eindelijk bleek dat mijn beeld van ongeïnteresseerde en arrogante uitgevers niet klopte. De persoon met wie ik sprak was uiterst vriendelijk, gaf al tijdens ons eerste gesprek tips en was heel eerlijk. Ik
wist inmiddels wat ik kon verwachten van een aanbod (dat team van experts dat
je maanden begeleidt en uitgevers die je druk na druk ondersteunen, had ik uit
m’n hoofd gezet). Toch was ik teleurgesteld. Het bleek dat ik wel heel veel van het uitgeefwerk zelf moest doen. En de vergoeding was marktconform, maar zou niet eens twee euro per verkocht boek betekenen.

Ik was toen ruim anderhalf jaar vol passie met m’n boek bezig geweest. Die avond was ik voor het eerst niet meer gemotiveerd. Heb ik het hier allemaal voor gedaan? Zo’n vergoeding, terwijl ik zoveel zelf moet doen? Toch heb ik het aanbod niet gelijk afgewezen
en heb ik met mijn contactpersoon naar mogelijkheden gekeken, ik kreeg een
aangepast contract opgestuurd.

Droom en nachtmerrie

In december 2016 was ik op een receptie na afloop van een ceremonie bij de Onderzeedienst in Den Helder. Veel voormalig onderzeebootmannen die ik had geïnterviewd waren er ook en ik hoorde dat een aantal zich bezighield met de viering van 111 jaar Nederlandse Onderzeedienst in juni 2017. Toen kwam de vraag: is jouw boek dan klaar, want dan mag je het van ons daar presenteren en verkopen. Een aanbod dat tegelijk
een droom en een nachtmerrie was. Mijn boek binnen een half jaar af? Misschien is de tekst dan net geschreven! Toch heb ik toen, na de zoveelste vraag, half toegezegd dat ik dat ik mijn boek in juni zou presenteren.

Ik belde daarna direct de uitgever waar ik mee in gesprek was. Zij waren duidelijk: juni kan niet, want we publiceren twee keer per jaar en dat is nooit in juni. November 2017 op z’n
vroegst.

Mijn keuze was gemaakt en vanaf begin 2017 heb ik alles op alles gezet om mijn boek op uiterlijk 21 juni te publiceren.

Hobbels

Was het vanaf dat moment een groot succes? Nee, zeker niet. Er waren een paar flinke uitdagingen: ik had geen idee hoeveel boeken ik moest bestellen, het overtuigen van de boekhandels bleek lastig en je moet de problemen van de auteur én uitgever oplossen.

Gelukkig kon ik wel de lijn voortzetten die ik had ingezet: een professionele en commercieel succesvolle uitgave. Ik ging dus zelf op de stoel van uitgever zitten. Ik schreef me onmiddellijk in als uitgever, huurde freelancers in voor vormgeving en redactie,
contracteerde een drukker en een PR-bureau. Ondertussen begon ik met het echte
schrijfwerk (naast mijn normale werk als marinejournalist en als vader van twee
jonge kinderen).

Op een dag in mei kreeg ik een telefoontje van de drukker, Boekengilde. Of ik al wist wat de oplage moest worden. Het telefoontje kwam niet onverwachts. Al vanaf het begin was mijn contact met Boekengilde uitstekend en kreeg ik veel advies en hulp bij het
maken van de keuzes (papiersoort, dikte, lettertype). Maar één keuze bleef lastig: hoeveel boeken moesten het worden. De opmaak van het boek was bijna afgerond en we spraken een uiterste datum af. Op die dag mailde ik het gewenste aantal met zweet in m’n handen. De facturen in die maand waren hoger dan alle facturen van de afgelopen jaren bij elkaar.

Vrijwel alles liep soepel en het was een geweldig leuke tijd: de boeken werden gedrukt, het AD en NOS Achtuurjournaal hadden afspraken voor interviews gemaakt en de reacties van
meelezers waren lovend. Alleen de boekhandels bleken een probleem. Voor de een
was ik te laat, een grote keten was geïnteresseerd maar kon geen boeken inkopen
via mijn CB Compact-account, een ander wilde niets weten van een boek met zo’n vreemd
onderwerp door een onervaren auteur. Uiteindelijk lukte het wel om een aantal
boekhandels te interesseren, maar verreweg het grootste aantal boekhandelaren
hoorde pas van mijn boek dankzij de mediastorm rond de publicatie.

Op de dag van de publicatie was het een gekkenhuis. Honderden boeken werden verkocht, ik werd geïnterviewd door SBS6 Hart van Nederland, Radio 1, RTV NH en meer. Maar ik was niet alleen auteur, ik werd ook (letterlijk tijdens mijn boekpresentatie) voortdurend
gebeld door boekhandelaren. (“Spreek ik met de auteur zelf? Ik had de uitgever
gebeld.”) Massaal wilden ze mijn boek. Er was wel een probleem, het aantal boeken bij het CB was te laag. Er lagen wel pallets boeken bij een fulfilmentcentrum dat ik had ingehuurd, maar voor ze bij het CB zouden zijn ingeslagen, zouden we dagen verder zijn. Laat staan dat ze snel bij de boekhandels zouden liggen. Na een enorm hectische dag reed ik vanuit Den Helder terug naar huis. Opnieuw ging de telefoon. Het was Bol.com. De bestellingen stapelden zich bij hen op, of ik snel mijn voorraad bij het CB kon aanvullen.

“Zo,” zeiden veel vrienden en familieleden in de weken daarna, “fijn voor je dat je boek is gepubliceerd. Nu heb je eindelijk rust!” Nee, na publicatie ben je als selfpublisher net over de helft. Maar de beloningen kwamen al wel binnen: het boek in de winkels, enthousiaste reacties van lezers en een telefoontje van een filmproducent. Dat gaf zoveel energie, zeker omdat ik het helemaal zelf, zonder hulp van Defensie of de defensie-industrie, in m’n eentje met professionals om mij heen, voor elkaar had gekregen.

Over beloningen gesproken. Natuurlijk worden dan ook de eerste flinke bedragen op je rekening gestort, al moet je je rekening gelijk aanspreken om facturen te betalen. Je bent immers selfpublisher en niet alleen auteur.

In het diepste geheim gaat over geheime onderzeebootoperaties van Nederlandse onderzeeboten in de periode 1968 t/m 1991. Dit boek is inmiddels bijna 10.000 keer verkocht. Het boek werd in 2018 vertaald (In Deepest Secrecy) en in november 2018 verscheen de thriller Orka over een fictief spionage-avontuur van een onderzeeboot in 1980.

Wil jij live je vragen stellen aan Jaime? Kom dan naar het Selfpublishing Event op 22 juni in de OBA Amsterdam!

Via de button hieronder bestel je je ticket!

Bestel je ticket!

 

In categorie: Nieuws