Sommige verhalen moeten verteld worden. Voor Carmen de Bruijn was dat het verhaal van haar zus Ellen, die het Williams syndroom had. Jarenlang wilde ze schrijven, maar liep ze vast in perfectionisme en drukte. Tot ze besloot: dit boek gaat er komen. Het resultaat is een ontroerende roman: 'Gewoon Gemma' over vriendschap, verlies en de kracht van levenslust. We stelden Carmen vijf vragen over haar schrijfproces en wat haar uiteindelijk over de streep trok.
Het boek gaat over drie vrouwen: kunstenares Janne en haar buren, de zussen Woudy en Gemma, die een verstandelijke beperking heeft. Als Woudy op reis gaat naar Nieuw-Zeeland, trekt Gemma een tijdje in bij de introverte Janne. Door de aanstekelijke levenslust van Gemma, kruipt Janne steeds meer uit haar schulp. Maar dan komt er slecht nieuws uit Nieuw-Zeeland over Woudy en moet Janne een lastige beslissing nemen.
Het personage Gemma is geïnspireerd op mijn overleden zus Ellen, die het Williams syndroom had.
Ik ben diverse keren begonnen met schrijven, maar ik liep steeds vast omdat ik alles meteen perfect wilde doen en er weer van alles tussendoor kwam. De steeds sterker wordende wens om iets over mijn zus te schrijven gaf me het beslissende zetje. Ineens wilde ik niet langer uitstellen, het voelde zo belangrijk dat ik wist: dit boek gaat er komen.
Het is heel spannend om je manuscript naar een redacteur te sturen. Maar voor mij is het een essentiële stap gebleken om mijn tekst te kunnen verbeteren en verfijnen. Ik heb veel geleerd van het redactietraject en vond het leuk om met de feedback aan de slag te gaan.
Omdat ik veel met beelden werk en het boek best persoonlijk is, had ik al snel een idee voor het omslag: een gestileerd silhouet van twee kinderen, gebaseerd op een kinderfoto van mijn zus en mij. Tijdens het vormgevingstraject wees mijn vormgever me er terecht op dat dit beeld de indruk kon wekken dat het verhaal gaat over de kindertijd of alleen over twee zusjes; wat niet het geval is. Gelukkig kwam zij met het ontwerp van de vogel, dat wel de juiste sfeer oproept en heel mooi bij het verhaal past.
Misschien iets wat ik tijdens het schrijfproces zelf heb ondervonden: in het beginstadium hoeft niet elke zin meteen perfect te zijn. Het kan zelfs zo zijn dat je een zin waar je uren over hebt nagedacht, in een latere versie moet schrappen. De volgende quote (de auteur is mij helaas niet bekend) heeft mij hierbij geholpen: 'Het schrijven van de eerste versie is een emmer vullen met zand, zodat je daarna kastelen kunt bouwen.'
➡️ Bestel 'Gewoon Gemma' hier.
Carmen's verhaal laat zien wat veel schrijvers herkennen: de angst dat het niet goed genoeg is, de twijfel of je wel door moet gaan, het zoeken naar de perfecte zin. Maar wat haar verhaal ook laat zien, is dat je die drempel kunt nemen. Dat een manuscript niet meteen perfect hoeft te zijn. En dat een professioneel redactietraject je helpt om van een eerste versie een sterk, afgerond boek te maken.
Haar tip? Stop met uitstellen. Vul die emmer met zand. De rest komt later.
Heb jij ook een verhaal dat verteld moet worden?
Bij Boekengilde begeleiden we je van eerste opzet tot gedrukt boek.