Roelien Berloth - Bont Palet

Nu ik een vraag krijg over mijn 'schrijfhistorie' kijk ik naar deze levenswijze handen en vingers. Trouwe metgezellen van mijn lichaam, ze hebben met veel werktuigen oneindig veel tekens gevormd. Ik herinner me het potlood en de kroontjespen met echte inkt in mijn kinderhand. Oei, een dikke vlek in het schoolschrift. Vloeipapier erop! Voorzichtig de inkt laten intrekken en verder gaan met het puntje van je tong tussen de tanden. Een rode streep van de juf met echte rode inkt. Ik vind brieven in een schoenendoos, van een vriendinnetje, verlucht met mini-tekeningetjes op van dat houtige papier dat altijd uitvloeide. Zeker is het dat ik háár ook heb geschreven. Later, een brief naar je beste vriendin. Meteen kreeg je antwoord want de post bestelde een paar keer per dag. Spanning, op wie zijn we verliefd en wòrdt het wat? Schrijven op school, maar nu met een vulpen, waar je inkt mee opzoog uit de inktpot. Thuis was er als je geluk had, ook een flesje inkt. Nòg later als middelbaar scholier, veel, heel veel schrijven. Niks geen kopiéerapparaat, printer. Letterlijk blauwe vingers van een lekkende pen. Tot de 'balpuntpen' zijn intrede deed, waar veel kritiek op was. Je zou je handschrift erdoor bederven! Foei! Honderd eigenhandig balpen-beschreven luchtpostvellen van overzee. Tijdens het schrijven plakte het lichtblauwe papier aan je onderarm. Verbleekte letters in zweet vanuit een ver land. Het tijdperk van 'verlichting' brak aan: vingers vormden nu zelf geen letters meer maar drukten op de letters van een toetsenbord. Van daaruit belandden ze rechtsstreeks op een vel papier. Voortaan werd er getypt! De moderne tijd met al z'n nieuwe snufjes. En nu de computer. Toppunt van 'schrijf'-gemak. Een foutje? Geen.

Ik merk dat mijn stroevere vingers soms moeite hebben om zelf een letter te vormen. Lui geworden.

Gelukkig: het toetsenbord was geduldig toen ik gegrepen werd door schrijfkoorts en gedichten en verhalen ging maken, samen met anderen die dat ook deden. Meer dan tien jaar stopte ik rijp en groen in mappen en begon aan iets nieuws. Eigenlijk lag er best een dikke verzameling teksten daar onderin die lade. Sommige lieten me bij het lezen ervan in een lach schieten, bij andere joeg het schaamrood naar mijn kaken: eruit jullie! Er bleef een selektie over van poézie en proza waar ik trots op was. Een BOEKJE? Zou ik durven? Maar hoe? Bange, onzekere vragen vanwege onbekend terrein. Mijn man zei: 'Moet je gewoon doen, dan maak ik er tekeningen bij'. Zoon Paul bood aan om alles digitaal klaar te maken.
Ja, een terugweg was er niet meer. Aan de bak dus! Dan ben je er nog niet: er moet een drukkerij aan te pas komen om een echt boek te maken. Ik koos BoekenGilde vanwege de geruststellende tekst op de site. Rustig maar, het komt goed. Wij helpen. En dat was ook zo. Een telefoontje met Peter en het probleem was opgelost. Welk papier, hoe dik en het kaft: glanzend of mat? Goede raad leverde een verrassend-mooi bundeltje op! Ik ben er trots op!

In categorie: Schrijversverhalen